De stad regelt zorg, onderwijs en veiligheid niet met zware instituten, maar met haar eigen ontwerp. Een bodem in plaats van een poort, gemeenschap in plaats van bureaucratie.
Het gezondste aan deze stad is het ontwerp: iedereen fietst, loopt, zit in het groen en kent de buren. Eenzaamheid is een van de grootste gezondheidsrisico's, en de buurtschap met een sociaal hart bestrijdt precies dat. Daarbovenop een huisartsenpost per ring, een ziekenhuis in het centrum, en de specialistische zorg in de stad die daarin uitblinkt. Omdat je huis levenslang van jou is, komt de zorg naar mensen toe als ze ouder worden, en mantelzorg door buren en familie telt gewoon mee als inzet.
Een schooltje dichtbij in elke buurtschap, zodat kinderen er zelf veilig naartoe fietsen, iets wat in een autovrije stad ineens vanzelfsprekend is. Het specialistische onderwijs zit in de stad die zich in dat vak specialiseert, en je credits reizen met je mee als je daarheen verhuist. De gedeelde werkplaatsen in de buurtschappen worden leerplekken, waar je met je handen leert naast de boeken. Onderwijs is een bodem, gratis en voor iedereen, geen poort die je met credits moet openen.
Een veilige stad is makkelijk te bouwen als politiestaat, met camera's overal. Dat botst frontaal met de belofte dat de bewoner juist privé blijft, dus kiezen we het tegenovergestelde. Levendige, gemengde, verlichte straten met mensen erop houden zichzelf in de gaten, en in een buurtschap waar men elkaar kent ben je veilig omdat je gekend bent. De politie is klein en lokaal, onderdeel van de wijk. En de diepste maatregel hebben we al genomen: een stad zonder armoedeval haalt de wanhoop weg die elders misdaad voedt. Bestaanszekerheid is veiligheid.
En één stad staat niet alleen. Samen vormen ze een netwerk, elk gelijkwaardig, elk met een eigen karakter.
Naar Het netwerk